sluiten
Artikelen | Sint Barbara en Sint Jolia |
 |
 |
 |
| Geschreven door Marja Mostert |
Zij vroeg zich herhaaldelijk af “Wie heeft deze wereld geschapen, deze eindeloze ruimte vol sterren en de maan en de zon en deze aarde met zijn zeeën en bossen en vogels?” Door haar isolement en de tijd om over dit alles na te denken kwam zij tot de voor haar overduidelijke conclusie dat er maar één Schepper kon bestaan, één Wijze en Almachtige Gever van Leven. Via haar leraren vernam Barbara over een andere leer welke zich in het geheim over het land verspreidde - de leer van Jezus Christus, de Zoon van God en Schepper van hemel en aarde. Spoedig ontdekte zij dat één van hen die veel over Jezus wist, zelf een christen was. Barbara smeekte deze lerares om haar te onderwijzen in deze leer en in het geheim besloot zij zich tot christen te bekeren. Haar beslissing Toen Dioscorus op reis was besloot Barbara het nieuwe badhuis te gaan inspecteren welke haar vader voor haar had laten bouwen. In het gebouw was een groot bad - perfect voor een doop. Barbara gaf de werklui de opdracht wat veranderingen aan te brengen. In plaats van twee ramen kwamen er nu drie – ter ere van de Heilige Drie-eenheid. En boven in de muur moest een kruis uit het steen gehakt worden. Vervolgens schreef Barbara een brief aan de grote leermeester Origen van Alexandrië met het verzoek om haar te komen dopen. Origen leerde haar nog meer over de liefde van Jezus en Zijn Verlossing aan het kruis om de mensheid te redden. Hij gaf haar ook religieuze boeken en vertelde haar dat zij veel zou lijden als gevolg van haar geloof maar dat zij uiteindelijk gekroond zou worden met eeuwige glorie. Een paar dagen vóór haar vader terugkeerde werd zij gedoopt in het nieuwe bad. De ontdekking Bij zijn thuiskomst ging Dioscorus rechtstreeks naar zijn geliefde dochter. Toen hij langs het nieuwe badhuis liep bemerkte hij de drie ramen en het kruis. “Wie heeft deze veranderingen goedgekeurd?” vroeg hij zich af. “Wie heeft het lef gehad om zijn dochter te beïnvloeden met de symbolen van die christenen?” Barbara begroette haar vader met veel liefde en verklaarde hem dat zij verantwoordelijk was voor de veranderingen aan het badhuis en dat zij nu christen was. Dioscorus was woedend. “Ben je inmiddels ook gedoopt?” vroeg hij haar en Barabara antwoordde daarop positief. Dioscorus was ontredderd want al zijn plannen waren kapot. Al zijn voorzorg ter bescherming van zijn dochter waren voor niets geweest. Barbara zag dat haar vader naar zijn zwaard greep en zij vloog de kamer uit en de trappen van de toren af. Ze vluchtte weg van het paleis naar een nabijgelegen berg waar zij God om raad bad. Haar lijdensweg De soldaten van Dioscorus waren al uitgezonden en de volgende dag vonden zij haar. Toen Barbara weigerde haar geloof op te geven gaf haar vader zijn soldaten de opdracht haar naar de keizer te brengen. Daar werd zij voor de keuze gesteld; wierook offeren aan de afgoden of sterven. “Ik sterf liever want op die manier getuig ik van mijn liefde voor mijn Verlosser Jezus Messias”. De keizer liet haar hevige martelingen ondergaan maar Barbara bleef standvastig in haar geloof. Uiteindelijk werd zij in de gevangenis geworpen. Bij haar in de cel zat nog een vrouw, Julia genaamd. Deze verzorgde de wonden van Barbara en de vrouwen raakten bevriend. Rond middernacht verscheen een geweldig licht in de cel. De Here Jezus zelf verscheen aan Barbara en zei: “Vreest niet mijn kind, want ik zal altijd met jou zijn.” Na deze woorden waren alle wonden van de martelingen genezen. Hierdoor werd ook Julia overtuigd van het bestaan van de Enige God en volgde Barbara in het martelaarschap. De volgende morgen toen Barbara voorgeleid werd bij de keizer, verbaasde iedereen zich over de afwezigheid van de verwondingen. Wederom werd Barbara genadeloos gemarteld en toen men ontdekte dat Julia zich ook bekeerd had tot het christendom beval de keizer om ook haar te martelen. Nadat men Barbara alle kleren van het lijf had getrokken dwongen zij haar naakt door de straten van de stad te lopen. Maar toen zij één stap buiten de deur zette straalde zij een overweldigend fel licht van haar lichaam af. Niet alleen kon men haar naaktheid niet zien, maar werden ook haar wonden weer geheeld. Martelaren Bevangen van angst voor de macht van deze vrouw beval de keizer Dioscorus zijn dochter en Julia te onthoofden. Toen Dioscorus zijn zwaard ophief werd hij getroffen door een bliksem en hij zeeg dood ter aarde. De grond scheurde open en verzwolg de lichamen van de vrouwen. De keizer werd gek van angst en overleed. Enige tijd later ontdekte vroom christen de twee lichamen gehuld in witte gewaden. Hij begroef de beide martelaren op een waardige manier. In Oud Cairo staat een kerk welke naar Sint Barbara is vernoemd en waar haar relikwieën rusten. De kerk gedenkt deze heiligen op 8 Kiahk . Moge de gebeden van Sint Barbara en Sint Julia met ons zijn. Amen. |
